నాలో మిగిలిన నేను (దీర్ఘకావ్యం) 9.దారి

 నాలో మిగిలిన నేను

(దీర్ఘకావ్యం)

9. దారి

దారులు ఎప్పుడూ మాట్లాడవు.

అడుగులే వాటి భాష.

ఎవరు వచ్చారో, ఎవరు వెళ్లారో

వాటి జ్ఞాపకాలలో

ఎక్కడో ఒక ధూళిరేణువై మిగిలిపోతారు.

చిన్నప్పుడు

నా చేతిని పట్టుకున్న ఒక చేయి

నాకు దారి చూపించింది.

నా అడుగులు తడబడినప్పుడల్లా

తన నడకను నెమ్మదించి

నా వేగానికి తగినంత ప్రపంచాన్ని

నా ముందుంచింది.

అప్పుడు దారి నాదని తెలియదు.

నన్ను నడిపిస్తున్న చేతిలోనే

నా ప్రయాణమంతా ఉందనుకున్నాను.

కొంతకాలానికి

నా అడుగులు నా సొంతమయ్యాయి.

దారి మాత్రం

ఎప్పటిలాగే మౌనంగా ఉంది.

నా సందేహాల్ని అడగలేదు.

నా గమ్యాల్ని తెలుసుకోవాలనుకోలేదు.

నేను వేసిన అడుగుల్ని

తన ఒంటిమీద ముద్రలుగా మోసింది.

మట్టి దారులు

నా బాల్యపు పాదాల్ని గుర్తుపెట్టుకున్నాయి.

రాళ్ల దారులు

నడకలోని మొండితనాన్ని నేర్పించాయి.

వానలో తడిసిన దారులు

బురద అంటుకున్నా ముందుకు సాగవచ్చని చెప్పాయి.

ఎండకు తెల్లబడిన దారులు

నీడ కోసం ఆగిన నా అలసటను

చెట్ల దగ్గర దాచుకున్నాయి.

ప్రతి దారిలో

ఏదో ఒకరు ఎదురయ్యారు.

కొంతమంది నా పక్కన నడిచారు.

మరికొందరు కొంతదూరం నడిచి

తమ దారుల్లోకి మళ్లిపోయారు.

విడిపోతున్న అడుగుల శబ్దం

ఎంత దూరం వెళ్లినా

మనసులో మాత్రం

చాలాసేపు వినిపిస్తూనే ఉంది.

కొన్ని దారులు

ఊళ్లలోకి తీసుకెళ్లాయి.

కొన్ని దారులు

ఊళ్లకు దూరం చేశాయి.

కొన్ని దారులు

మనుషుల మధ్య నిలబెట్టాయి.

మరికొన్ని

మనిషి తనతో తాను ఉండే

ఏకాంతంలోకి తీసుకెళ్లాయి.

గమ్యం చేరాలనే తొందరలో

ఎన్ని మలుపుల్ని దాటానో!

వెనక్కి చూసే సమయం లేక

ఎన్ని చెట్ల నీడల్ని కోల్పోయానో!

చేరుకున్న చోట

కొత్త గమ్యం ఎదురైనప్పుడు

నా నడకలోని అలసట

నాకే వినిపించేది.

అప్పుడు

ప్రయాణం అంటే చేరుకోవడమే అనుకున్నాను.

ఇప్పుడు

నడుస్తున్న ప్రతి అడుగులో

కొంత జీవితం మిగులుతోందని తెలుస్తోంది.

చెప్పులు అరిగిపోయాయి.

వాటికి అంటుకున్న దుమ్ము

నా వెంటనే వచ్చింది.

దారులు మారాయి.

దూరాలు మారాయి.

నా నడకలోని వేగం మారింది.

నా అడుగుల్ని వెంటాడిన

ఆశల రూపం కూడా మారింది.

మారనిది ఒక్కటే—

ఎక్కడో ఒకచోట

నన్ను నేను కలుసుకోవాలనే

లోపలి ప్రయాణం.

ఈ మధ్య

దారిని చూడడం లేదు.

అడుగు ఎక్కడ పడుతోందో

గమనిస్తున్నాను.

ముందున్న మలుపు గురించి

ఆలోచించడం తగ్గింది.

నా అడుగులో

ఎంత జీవితం మిగిలిందో

వినడం మొదలుపెట్టాను.

ఒక మలుపు దగ్గర

కొద్దిసేపు ఆగాను.

వెనక్కి చూసినప్పుడు

దూరంగా సాగిన దారి కనిపించింది.

ముందుకు చూసినప్పుడు

మరో దారి తెరుచుకుంది.

రెండింటి మధ్య

నిశ్శబ్దంగా నిలబడి ఉన్నది

నా వర్తమానం.

గాలి

నా చొక్కాను తాకింది.

చెట్టు

నా నీడను తన నీడలో కలిపింది.

ఎక్కడికీ వెళ్లని ఆ క్షణంలో

నా అడుగు చప్పుడు

నాకు కొత్తగా వినిపించింది.

అది గమ్యాన్ని పలకలేదు.

గెలుపును ప్రకటించలేదు.

ఓటమిని గుర్తుచేయలేదు.

నా లోపల

ఇంకా నడుస్తున్న ఒక మనిషిని

నాకు పరిచయం చేసింది.

దారులు ఎప్పుడూ మాట్లాడవు.

అడుగులే వాటి భాష.

నేను నడిచిన దారులన్నీ

ఎక్కడో ఒకచోట ముగిసిపోయాయి.

ఆ దారుల మీద నడిచిన నేను మాత్రం

ఇంకా ముగియలేదు.

ఇప్పుడు నా ప్రయాణం

దారికి అవతల మొదలవుతోంది.

గమ్యానికి ఆవల కొనసాగుతోంది.

నా లోపలి నిశ్శబ్దంలో

అడుగుల జాడలు వెతుకుతూ

నాలో మిగిలిన నన్ను

నేను నడిచి చేరుకుంటున్నాను.

డా. దార్ల వెంకటేశ్వరరావు 18.10.2026.