బరువెక్కిన కవిత!
కవిత రాయాలని
కలం పట్టుకున్నాను
కరెంటు పోయిన ఇంట్లో
టార్చిలైటు కోసం వెతుకుతున్న
మనిషిలా
భావం కోసం వెతుకుతున్నాను!
తెల్లకాగితం
ఎండిపోయిన చెరువులా
నా ముందుంది!
ఒక్క పదం కోసం
నిఘంటువును తెరిచాను
అది కూడా
నన్ను చూసి
మౌనవ్రతం పట్టిన మునిలా
నిశ్శబ్దంగా మారిపోయింది!
ఆలోచన
బస్సు కోసం ఎదురుచూస్తున్న
ప్రయాణికుడిలా
ఎప్పటికీ రాలేదు!
ఉపమానం కోసం
ఆకాశం వైపు చూశాను
ఆకాశం
నా వైపు చూసి
“నన్నెందుకు లాగుతున్నావ్?”
అన్నట్టు మబ్బు కమ్ముకుంది!
రూపకం కోసం
చంద్రుణ్ణి వెతికాను
అతను కూడా
ఇప్పటికే
ఎన్ని కవితల్లోనో
ఉద్యోగం చేశానంటూ అలసిపోయి
ముఖం దాచుకున్నాడు!
“నిశ్శబ్దం” రాయబోతే
నిశ్శబ్దమే
గొంతు చించుకుని
నా గదినిండా అరుస్తోంది!
“వేదన” రాయబోతే
పక్కింటి కుక్క
రెండుసార్లు మొరిగింది
అది కూడా
ఆ కవితకంటే
సహజంగా ఉంది!
కలం కదలడం లేదు
పాడైపోయిన ఎద్దుబండిలా
మొదటి పాదం దగ్గరే
చక్రం ఇరుక్కుపోయింది!
చివరికి
రెండు పాదాలు రాశాను
ఛందోబంధోబస్తులనూ
పాండిత్యపరిభాషనూ
పరవశించి పరచగలిగాను
“రేయి బరువైంది,
నా గుండె భారమైంది!”
చదివి చూసాను
రేయికేం తెలియదు,
గుండెకేం తెలియదు,
బరువంతా
కవిత మీదే పడింది!
అయినా
ఓళశీర్షిక పెట్టేశాను
“అంతరాంతరాల అనంత అంధకారంలో
అస్తిత్వపు ఆత్మవేదన!”
చిన్నదా
పెద్దదా కాదు
సమాసప్రయోగం
అర్థం కోసమే
అర్రులు చాచేలా ఉండాలంతే!
కింద
నా పేరు పెట్టగానే
కవిత పూర్తయింది!
కవిత్వం పుట్టిందో
శీర్షికే కవిని పుట్టించిందో
నాకింకా అర్థం కాలేదు!
దార్ల వెంకటేశ్వరరావు 22.9.2026
