నాలో మిగిలిన నేను
(దీర్ఘ కావ్యం)
7. నీడ
నడుస్తున్నది నేనొక్కడినే
నా వెంటమరొక నడక
అది అడుగుల శబ్దం చేయదు
నేను ఆగితే ఆగుతుంది
నేను కదిలితే కదులుతుంది
ఉదయం
అది నా వెనుకే ఉంది.
సూర్యుడు
నా ముందుకు వచ్చేకొద్దీ
అది నన్ను అనుసరిస్తూనే ఉంది.
మధ్యాహ్నం
నా పాదాల కింద
ముడుచుకుంది.
నా అడుగుల మధ్య చిన్నదైపోయింది.
అప్పుడు
దాని ఉనికి
దాదాపు కనిపించలేదు.
మనిషి జీవితంలో కూడా
కొన్ని బంధాలు
అలానే ఉంటాయేమో!
దూరంగా ఉన్నప్పుడు
పెద్దవిగా కనిపిస్తాయి.
చాలా దగ్గరగా వచ్చినప్పుడు
తమను తాము
చిన్నవి చేసుకుంటాయి.
సాయంత్రం
నన్ను దాటి ముందుకు వెళ్లింది.
నేను వెనుక నడుస్తున్నట్టు,
అది ముందుగా
నా దారిని చూసుకుంటున్నట్టు
ఎండ దిశను మార్చింది
నీడ నిశ్శబ్దాన్ని మార్చింది
చిన్నప్పుడు దాన్ని ఆటగా చూశాను
నా చేతులను పైకెత్తితే
అది కూడా పైకెత్తేది
నేను పరుగెత్తితే
అది నా వెంటే పరుగెత్తేది
నేను ఒక్కసారిగా ఆగితే
అది కూడా ఆగేది.
అది నన్ను అనుకరిస్తుందని
అనుకున్నాను
అది నన్ను
ఎప్పటినుంచో చదువుతోందని
అప్పుడు నాకు తెలియదు
యవ్వనంలో
దాని ఉనికిని నేను పట్టించుకోలేదు.
నా ముందు
ప్రపంచం పెద్దగా కనిపించింది
నా వెనుక
ఏమి నడుస్తుందో
చూడడానికి అప్పుడు నాకు సమయం లేదు
వెలుగు వైపేపరుగెత్తాను
నీడ మాత్రం నా వెనుకే వచ్చింది.
ఎత్తులకు వెళ్లాను
అది కూడా
నా వెంట ఎక్కింది
జనం మధ్య నిలబడ్డాను
అది
నా పాదాల దగ్గర
ఒంటరిగానే నిలబడింది
చప్పట్ల మధ్య
నేను నా పేరును విన్నాను
నీడ
ఏమీ విననట్టు
నిశ్శబ్దంగా ఉంది
అవమానాల మధ్య
నేను నా మౌనాన్ని మోశాను
నీడ
ఆ మౌనానికి
మరో రూపమై నిలిచింది
గోడ మీద
అది నాకంటే
పెద్దగా కనిపించింది
నేను చిన్నగా అనిపించాను
నా నీడ
నా కంటే పెద్దదిగా కనిపించింది
అప్పుడు అనిపించింది
మనిషి తన జీవితాన్ని
తాను చూసుకున్నంత చిన్నగా
తన నీడ
ఎప్పుడూ చూడదేమో!
గోడ మీద
నా భుజాలు విస్తరించాయి
నా తల
అసాధారణంగా పొడవైంది
నా చేతులు
నాకు తెలియని దూరాల వరకు
చేరుకున్నాయి
వెలుగు మారగానే
నా ఆకారం కూడా మారింది
అప్పుడు తెలిసింది
రూపం
ఎప్పుడూ మనది కాదు
వెలుగు మారితే
మన గురించి
ప్రపంచం చూసే విధానం కూడా మారుతుంది
నీళ్లలో
నా నీడ
అలలతో పాటు విరిగిపోయింది
నేను
నీళ్లలోకి వంగి చూశాను
నా ముఖంచెదిరిపోయింది
నా ఆకారంముక్కలైపోయింది
నీడకు
ముఖం ఉండదని
అప్పుడే గుర్తొచ్చింది.
అది
నా రూపాన్ని మాత్రమే మోస్తుంది
నా వయసును కాదు
నా పేరు కాదు
నా పదవిని కాదు
నా మీద
ఇతరులు పెట్టిన
ఏ పేరునూ కాదు
దుమ్ము దారిలో
అది నా అడుగుల ఆకారాన్ని
ధరించింది
ప్రతి అడుగుకీ ఒక నీడ.
ప్రతి మలుపుకీ ఒక మార్పు
నేను ఎక్కడ ఆగానో
అది కూడా అక్కడే నిలిచింది
నేను ఎక్కడ తిరిగానో
అది కూడా నాతోనే తిరిగింది
నేను తప్పిపోయినప్పుడు
అది మాత్రమే
నా వెంట ఉంది.
దారి చూపలేదు
దారి తప్పుపట్టలేదు
నా గురించి
ఒక్క ప్రశ్నా అడగలేదు
నేను ఎందుకు వచ్చానని
అడగలేదు
ఎక్కడికి వెళ్తున్నావని
అడగలేదు
ఎందుకు ఆగిపోయావని
అడగలేదు
ఎందుకు తిరిగి చూశావని
అడగలేదు
నా మౌనాన్ని
ఎప్పుడూ అడ్డుకోలేదు
నా కన్నీటిని
ఎప్పుడూ తుడవలేదు
నా నవ్వును
ఎప్పుడూ తనదిగా చేసుకోలేదు
నేను ఎలా ఉన్నానో
అలానే
నన్ను వెంట తీసుకెళ్లింది
అది
నా జీవితంలో
ఏమీ మార్చలేదు
నా జీవితాన్ని
వదిలిపెట్టలేదు కూడా
అచ్చం నా సహచరిలాగే!
కొన్ని తోడ్పాట్లు
అలానే ఉంటాయేమో
మనిషిని మార్చకుండా
అతనితో పాటు
మారుతుంటాయి
ఒక రోజు
నేను పరుగెత్తడం ఆపేశాను
నీడ కూడా
నాతో పాటు
నెమ్మదించింది
ఒక బెంచీ మీద
కూర్చున్నాను
నా పక్కనెవరూ లేరు
నా ముందు పొడవైన దారి.
నా వెనుకచాలా సంవత్సరాలు
నేల మీదనా నీడ
దాన్ని చూస్తూ
చాలాసేపు కూర్చున్నాను
మొదటిసారి
దానిని
నా సొంతం అనిపించలేదు
అది
నన్ను అనుసరించినది కాదు
నేను
దాన్ని అనుసరించినట్టనిపించింది
నా కదలికలన్నింటినీ
అదే మౌనంగా సేకరించుకుంది.
నా బాల్యం
నా తొందర
నా కోపం
నా ప్రేమ
నా బాధ్యతలు
నా ఒంటరితనం
నా మాటలు
నా చెప్పని మాటలు
నేను మర్చిపోయిన
అనేక దృశ్యాలు
దాని నడకలో
ఇంకా ఉన్నాయేమో!
సాయంత్రం
కొంచెం పొడవైంది
నీడ కూడా!
సూర్యుడు
దూరంగా దిగుతున్నాడు
నా నీడ
ముందుకు సాగుతోంది
ఇద్దరం
మాట్లాడుకోలేదు
ఆ నిశ్శబ్దం
చాలా దూరం నడిచింది
ఒక దశలో
నీడ
నా ముందే ఆగింది
నేను
దాని దగ్గరకు వెళ్లాను
మా మధ్య
వెలుగు మాత్రమే ఉంది
అది
నన్ను తాకలేదు
నేను
దాన్ని తాకలేకపోయాను
అయినా
ఎన్నో సంవత్సరాలుగా
మా మధ్య
ఒక విడదీయలేని సంబంధమేదో ఉంది
అప్పుడు
నాకు ఒక విషయం అర్థమైంది
మనిషి తనను తాను
ఎప్పుడూ పూర్తిగా చూడలేడు
తన ముఖాన్ని అద్దంలో చూస్తాడు
తన శరీరాన్ని నీడలో చూస్తాడు
తన జీవితాన్నిజ్ఞాపకాల్లో చూస్తాడు
తన అసలు రూపాన్ని
తన వెంట నడిచిన
నిశ్శబ్దంలో మాత్రమే
ఎప్పుడో ఒకసారి వింటాడు
ఇప్పుడు
నేను నా నీడను చూడడం లేదు
దాని నడకలో నన్ను నేను వింటున్నాను
నా అడుగు పడకముందే
అది నన్ను గుర్తుపడుతోంది
నేను తిరిగి చూడకపోయినా
అది నా వెనుక ఉంది
నేను ముందుకు వెళ్లినా
అది నా వెంట ఉంది
ఒకరోజు
వెలుగు నన్ను దాటి
ఎక్కడికో వెళ్లిపోతుంది
నా అడుగులుఆగిపోవచ్చు
నా స్వరం నిశ్శబ్దమైపోవచ్చు
నా పేరు
ఎక్కడో ఒక పుస్తకంలో
మిగిలిపోవచ్చు
అప్పుడు
నా నీడకు ఏమవుతుందో
నాకు తెలియదు!
బహుశా
అది కూడా
వెలుగులో కలిసిపోతుంది!
లేకపోతే
ఎవరైనా ఒకరు
నా దారిలో నడుస్తూ
తన పక్కన పడిన
ఒక పొడవైన నీడను చూసి
తనను తాను
గుర్తుపట్టుకోవచ్చు
అంతవరకూ
నేను నడుస్తూనే ఉంటాను
నా వెంట
నడిచే ఆ నిశ్శబ్దంతో.,.,
దార్ల వెంకటేశ్వరరావు 11.8.2026
