నేను నా లోపలికి నడిచిన రోజు. (కవిత)

 నేను నా లోపలికి నడిచిన రోజు

చాలాకాలం 

నా నీడ వెనకే నడిచాను 

అది చేరిన ప్రతి చోటా 

నాకోసం నన్ను నేను వెతిక్కున్నాను

ఎవరో పిలుస్తారని

చెవుల నిండా ఎదురుచూపులు 

ఎవరో గుర్తిస్తారని 

కళ్ల నిండా నిరీక్షణలు

నా పేరును 

ఇతరుల పెదవుల మీద వెతుకుతూ 

నా ఉనికిని వాళ్ల చూపుల్లో కొలుస్తూ

నాకే తెలియని దూరాలకు 

నన్ను నేను తీసుకెళ్లిపోయాను

ఒక సాయంత్రం

 అన్ని దారులూ అలసిపోయి 

నా ముందే కూలబడినప్పుడు 

నా గుండె తలుపు దగ్గర

ఒక చిన్న వెలుగేదో కనిపించింది

ఎవరో వస్తున్నారని

 తలుపు తెరిచి చూశాను 

ఎవరూ లేరు!

నా కోసం 

నేనే వెలిగించుకున్న దీపం 

నిశ్శబ్దంగా నవ్వుతోంది

వెక్కిరించినట్టు!

ఆ వెలుగులో 

నా బాల్యం కనిపించింది 

అప్పటి ఆకలి కనిపించింది 

కన్నీటిని మింగిన రాత్రులు

కలలను దాచుకున్న పగళ్లు 

అన్నీ నన్ను చూస్తూ నిలబడ్డాయి

వాటిని ఒక్కొక్కటిగా 

గుండెకు హత్తుకున్నాను 

గతం నా భుజాల మీద 

బరువుగా వేలాడే రాయి 

కాస్త కాస్తగా 

నా బలానికి పునాది అయింది

అప్పుడే అర్థమైంది 

కాలం నా నుంచి 

ఎన్నో సంవత్సరాలను తీసుకుంది 

ప్రతి సంవత్సరంలోనూ 

నాకు నన్ను పరిచయం చేస్తూ వెళ్లిపోయేది

ఇప్పుడు నా ముందు 

ఎన్ని తలుపులున్నా 

నా దారి నాకు తెలుసు 

ఎన్ని గొంతులు పిలిచినా 

నా అంతరంగపు స్వరం

నాకు వినిపిస్తుంది

నేను నడిచే నేల

నా అడుగులతోనే 

కొత్త దారిని గీసుకుంటోంది

నా చేతుల్లో

రేపటి పటం ఉంది 

నా గుండెలో 

దాన్ని నిజం చేసే ధైర్యమూ ఉంది

ఇక నా ప్రయాణం 

ఎక్కడికో చేరుకోవడానికి మాత్రమే కాదు 

ప్రతి మలుపులోనూ 

నాలో మిగిలిన మనిషిని 

మరింత సంపూర్ణంగా కలుసుకోవడానికి!

జీవితం నాకు 

ఒక అద్దం ఇచ్చింది 

దానిలో ముఖం చూసుకున్నాను 

అనుభవాలు చూపును సరిచేశాయి 

ఇప్పుడు ఆ అద్దంలో

 నా రూపం మాత్రమే కనిపించడం లేదు 

నేను కావాలనుకున్న మనిషి కూడా కనిపిస్తున్నాడు

ఆ రోజు నేను 

ప్రపంచాన్ని గెలవలేదు 

నాలోని భయానికి 

నా భవిష్యత్తును అప్పగించలేదు

నా లోపలే 

ఒక కొత్త ఉదయం మొదలైంది

ఆ ఉదయానికి 

సూర్యోదయం అవసరం లేదు 

నా సంకల్పమే చాలు!

— దార్ల వెంకటేశ్వరరావు

     16.10.2026