జడివాన!
ఆమె జడలోని మల్లెమొగ్గల సువాసనలు
నా కళ్లని మత్తెక్కిస్తున్నాయి.
ఆమె సింగారించుకున్న వయ్యారం
నా నరనరాల్లో ఏవేవో తీయని రాగాలు ఆలపిస్తున్నాయి.
ఆమె నవ్వు
వెన్నెలను అరచేతిలో దాచుకుని
నా ఎదపై చల్లిన వెలుగులా…
ఆమె మత్తెక్కించే అర్థనిమీళిత చూపులు
నిశ్శబ్ద సరస్సులో
చంద్రబింబం అలలాడిన క్షణంలా…
ఆమె అడుగుల సవ్వడి
నా గుండె తలుపులను
మెల్లగా తట్టి మేల్కొలిపే సంగీతంలా…
ఆమె పక్కన కూర్చున్న ప్రతిసారీ
కాలం కాసేపు
తన నడకనే మరచిపోతుంది!
ఆమె ఊపిరి తాకిన గాలి
నా చుట్టూ తిరుగుతూ
వసంతాన్నే కొత్తగా పరిచయం చేస్తుంది.
ఆ క్షణాల్లో
ప్రపంచమంతా దూరమైపోతుంది...
ఆమె ఒక్కరే
నా కవితలో అక్షరమై,
నా మనసులో అనంతమైన
మౌనగీతమై మిగిలిపోతుంది.
దార్ల వెంకటేశ్వరరావు 30.7.2026
