గుండె కార్చిన కన్నీళ్లు!

 గుండె కార్చిన కన్నీళ్లు!

చెప్ప లేని గుండె కరిగి చెమ్మచిల్లి

దోసిట విసర నక్షర రాశులయ్యె

సీతకోకల తీరున జిందినవిట!

కనుల నీటితో కైతలై కదిలెనేమొ

( గుండెలోని మాటలు ఎవరికీ చెప్పుకోలేక, ఆ వేదనతో హృదయం ద్రవించి కళ్లు చెమ్మగిల్లాయి. అలా కరిగిన నా గుండె నిండిన భావాలను దోసిళ్లతో పట్టుకుని బయటకు విసిరితే.. అవి అక్షర రాశులుగా మారిపోయాయి. ఆ అక్షరాలు అందమైన సీతాకోకచిలుకలై ఈ జగత్తు నిండా వికసించి వ్యాపించాయి. నా కళ్ల నుండి కారిన కన్నీటి చుక్కలే, కవితలై సెలయేరుల్లా ప్రవహిస్తూ కదిలి వెళ్తున్నాయి.)

తుంపు వారల కైనను నింపు గూర్చు

సుమము రీతిన నా కంటి శోక ధార

నొవ్వు గూర్చిన వారల నవ్వు జేయ

కైత రూపాన వెడలెను గాంచు మయ్య

(ఒక పువ్వును కోసే (తుంచే) వారికి కూడా అది తన సువాసనతో సంతోషాన్ని కలిగిస్తుంది. అదే విధంగా, నా కన్నీటి ధారలు నన్ను బాధపెట్టిన వారికి సైతం నవ్వును ప్రసాదించాలని కోరుకుంటున్నాను. ఆ లక్ష్యంతోనే నా కన్నీరు కవితా రూపంలో బయటకు వస్తోంది.)

కరిగి మేఘమ్ము కురియగా ధరణి కంత

పంట పండిన చందాన బడలి నేను

కార్చు కన్నీటి బిందువుల్ కవిత లయ్యె

నొచ్చు వారల కుపశాంతి నిచ్చు కొరకు

(ఆకాశంలోని మేఘం తన ఉనికిని కోల్పోయి నీరుగా కరిగిపోతేనే భూమి మీద పచ్చని పంటలు పండుతాయి. అలాగే, నేను కూడా వేదనతో అలసిపోయి కార్చుతున్న కన్నీటి బిందువులు కవితలుగా మారాయి. ఈ కవితలు నన్ను నొప్పించిన వారి మనసులకు ఉపశమనాన్ని ఇవ్వాలి.)

అరగదీసిన గంధమ్ము నలము నట్లు

వేదనల నొంది కన్నీరు విడచు వేళ

నన్ను బాధించు వారికై నైన గాని

శాంతి సౌఖ్యము గలుగును చల్లదనము.

(గంధపు చెక్కను రాతిపై అరగదీస్తున్న కొద్దీ అది తన సువాసనను, చల్లదనాన్ని పంచుతుంది. అదే విధంగా, నేను బాధతో కన్నీరు విడుస్తున్నప్పుడు, ఆ కన్నీరు నన్ను బాధించే వారికి సైతం శాంతిని, సౌఖ్యాన్ని, చల్లదనాన్ని ప్రసాదించాలి.)

రాళ్ళతో గొట్ట పండ్లనే రాల్చు చెట్టు

తీరునన్ నేను బాధింప బడిన నాడు

కంట నీరొల్కి కైతగా గదిలి వచ్చె

నొవ్వు గూర్చిన వారల నవ్వు కొరకు!

(చెట్టును రాళ్లతో కొట్టినా అది తీయని పండ్లనే ఇస్తుంది. అలాగే నన్ను బాధపెట్టిన వారికి నా కన్నీటి కవితలు సంతోషాన్ని ఇవ్వాలి.)

ఉప్పు నీటిని గ్రహియించి యుదధి నుండి

తీపి వానగ నిచ్చును దేవు డటుల

చేదు మాటల విన్నను జిందె బాష్ప

మమృత కావ్యమై నిచ్చును హాయి నెల్ల

(సముద్రంలోని ఉప్పు నీటిని మేఘం గ్రహించి తీయని వానగా కురిపిస్తుంది. అలాగే నా చెవిన పడ్డ చేదు మాటల వల్ల వచ్చిన కన్నీరు, కావ్యమై అందరికీ అమృతంలా హాయిని ఇవ్వాలి.)

నరుకు గొడ్డలి కైనను నలము గంధ

తరువు రీతిన వేదన దరికి జేర

కవిత లల్లేను లోకాన గాంచవయ్య

నన్ను నొప్పించు వారల నవ్వు కొరకు.

(తనను నరికే గొడ్డలికి కూడా గంధపు చెట్టు సువాసనను అద్దుతుంది. అదే విధంగా బాధ నన్ను చుట్టుముట్టినప్పుడు, నన్ను నొప్పించిన వారికి కూడా నవ్వును పంచే కవితలను అల్లుతున్నాను.)

కాలి పోవుచు వత్తియు కలుగు చీక

టొలగి వెలుగును నిచ్చును నొప్పు గాను

కరిగి నా గుండె కావ్యమై కాంతి నిచ్చు

నొచ్చు వారల కుపశాంతి నిచ్చు కొరకు!

(దీపంలోని వత్తి తనను తాను కాల్చుకుంటూ, తాను కరిగిపోతూ కూడా చుట్టూ ఉన్న చీకటిని పారద్రోలి అందరికీ వెలుగును ప్రసాదిస్తుంది. అలాగే, నా హృదయం కూడా బాధతో, వేదనతో కరిగిపోతున్నప్పటికీ.. ఆ వేదన నుండి పుట్టిన అక్షరాలు ఒక 'కావ్యమై' లోకానికి జ్ఞానాన్ని, ఆనందాన్ని పంచుతాయి. ముఖ్యంగా, నన్ను నొప్పించిన వారికి సైతం ఈ కవితలు ఒక ఓదార్పునిచ్చి, వారి మనసులకు ఉపశాంతిని చేకూర్చాలి.

ఆచార్య దార్ల వెంకటేశ్వరరావు, 11.3.2026