అక్షరాలై మిగిలిన కన్నీరు
నేను ఏడిస్తే
నా కన్నీటి చప్పుడు
నా గుండెకు మాత్రమే వినిపిస్తుంది.
కళ్లలో దాచుకున్న దుఃఖం
ఎలాగోలా కన్నీరై జారిపోతుంది
గుండెలో దాచుకున్న మాట
అక్షరమై జాలువారుతుంది
నేను విరిగిపోయిన చోటే
ఒక వాక్యం పుడుతుంది
నేను మౌనమైన చోటే
ఒక కవిత మొదలవుతుంది
నన్ను చూసి
లోకం కదలకపోవచ్చు
నా అక్షరాన్ని చదివినప్పుడు
ఎవరి మనసులోనో
ఒక అల పుట్టినా చాలు!
నా కళ్లకు
ఏడ్చే శక్తి ఉంది
నా అక్షరాలకు
ఎవరి గుండెనైనా
తడిపే హక్కుందో లేదో!
నేను కార్చిన కన్నీరు
నేలలో కలిసిపోవచ్చు
అదే కన్నీరు
అక్షరాలై మారితే
కాలం గుండెల్లో
ఒక జ్ఞాపకమై మిగిలిపోతుందా!
పోనీ
నీ పెదవులపై ఒక నవ్వుంది
ఆ నవ్వు వెనుక
నువ్వు నీకోసం
మనసారా నవ్వుకున్న
ఒక్క క్షణమైనా ఉందా?
— డా. దార్ల వెంకటేశ్వరరావు
