నాలో మిగిలిన నేను
(దీర్ఘ కావ్యం)
10. మౌనం
మాటలు
నన్ను చాలా దూరం
తీసుకెళ్లాయి.
మౌనం
నన్ను నాకు
దగ్గర చేసింది.
ఒకప్పుడు
ప్రతి ప్రశ్న వెనుక
ఒక సమాధానం కోసం
పరుగెత్తేవాడిని.
ఇప్పుడు
ప్రశ్నలు నా పక్కనే
నిశ్శబ్దంగా కూర్చుంటున్నాయి.
వాటికి ఆతురం లేదు.
నాకూ తొందర లేదు.
కొన్ని ప్రశ్నలు
కాలంతో కలిసి నడుస్తాయి.
కొన్ని
మనసులోనే ఇల్లు కట్టుకుంటాయి.
మరికొన్ని
సమాధానం దొరికిన తరువాత కూడా
లోపల ఏదో తలుపు తడుతూనే ఉంటాయి.
మధ్యాహ్నం
చెట్టు నీడలో కూర్చుంటే
ఆకులు
ఒకదానితో ఒకటి
గుసగుసలాడుకుంటాయి.
గాలి వింటుంది.
నేల వింటుంది.
వాటి మధ్య
నా ఉనికి కూడా
ఒక నిశ్శబ్దంగా కలిసిపోతుంది.
నేను వింటున్నాననే సంగతి
వాటికి తెలియదు.
అదే నాకిష్టం.
ఎవరికీ తెలియకుండా
ప్రపంచంలో ఒక భాగమై ఉండటం,
ఏ ప్రకటనా లేకుండా
ఒక క్షణాన్ని సంపూర్ణంగా జీవించడం.
ఒక గిన్నెలో నీళ్లు.
కొద్దిసేపు
ఆకాశాన్ని తనలో దాచుకున్నాయి.
వంగి చూసినప్పుడు
నా ముఖం
నీటి అడుగున
నిలిచింది.
వేలు నీటిని తాకింది.
ముఖం అలలై
చెల్లాచెదురైంది.
నీరు మళ్లీ నిశ్శబ్దమైంది.
ఆకాశం మళ్లీ అందులోకి వచ్చింది.
నేను మాత్రం
ఆ అలలు చెరిపేసిన
నా ముఖాన్ని
ఇంకా వెతుకుతున్నాను.
బహుశా
మనిషి తనను తాను చూసుకునే ప్రతిసారీ
ఏదో ఒక అల
అతని రూపాన్ని మార్చుతూనే ఉంటుంది.
కొన్ని మాటలు
పెదవులు దాటగానే
తేలికైపోతాయి.
కొన్ని మాటలు
ఎదుటివారి మనసులో
చాలాకాలం ప్రతిధ్వనిస్తాయి.
కొన్ని మౌనాలు
ఒక క్షణంలో పుడతాయి.
కాలమంతా పెరుగుతాయి.
చెప్పలేక ఆగిన మాటలో
ఒక గాయం ఉండవచ్చు.
చెప్పాల్సిన అవసరం దాటిన చోట
ఒక అవగాహన ఉండవచ్చు.
ఈ మధ్య
నేను మాట్లాడినదానికంటే
విన్నదే ఎక్కువ.
విన్నదానికంటే
నాలో నిలిచిందే ఎక్కువ.
నిలిచినదంతా
మాటగా మారాలని లేదు.
కొన్ని అనుభవాలు
లోపలే వెలుగుతుంటాయి.
రాత్రి గది నిశ్శబ్దంలో
గడియారం ముల్లు కదులుతుంది.
కాలం తన ఉనికిని
శబ్దంతో గుర్తుచేస్తుంది.
నా లోపల మాత్రం
ఒక నిశ్శబ్దం
కాలాన్ని కూడా దాటి
ఎక్కడికో సాగిపోతుంది.
అక్కడ
గతం నాతో మాట్లాడదు.
భవిష్యత్తు నన్ను పిలవదు.
వర్తమానం
నా పక్కనే కూర్చుంటుంది.
నేను దానిని ప్రశ్నించను.
అది నన్ను సమాధానం అడగదు.
ఆ క్షణంలో
మౌనం శూన్యంగా మిగలదు.
నాలో ఎన్నాళ్లుగానో
వినిపించని నా స్వరం అవుతుంది.
మాటలన్నీ
బయటి ప్రపంచానికి చేరిన తరువాత
మిగిలిన ఆ నిశ్శబ్దంలో
నాకు వినిపిస్తున్నది
ప్రపంచపు గొంతు కాదు
కామెంట్‌లు లేవు:
కామెంట్‌ను పోస్ట్ చేయండి