నాలో మిగిలిన నేను
(దీర్ఘ కావ్యం)
8. కిటికీ
ఈ మధ్య
కిటికీ దగ్గర
ఎక్కువసేపు కూర్చుంటున్నాను.
బయట చెట్టు.
లోపల నేను.
గాలి
ఇద్దరి మధ్య
తిరుగుతోంది.
ఎవరి దగ్గర నుంచి
ఎవరి దగ్గరకు వెళ్తుందో
దానికి కూడా తెలియదేమో.
ఉదయపు వెలుగు
నేల మీద
నెమ్మదిగా నడుస్తోంది.
దాని అడుగులు
ఎప్పుడూ
శబ్దం చేయవు.
ఒకప్పుడు
వెలుగు అంటే
రోజు మొదలైన సంకేతం.
ఇప్పుడు
అది గదిలోకి వచ్చే
ఒక నిశ్శబ్ద అతిథి.
తలుపు తట్టదు.
ఎవరినీ పిలవదు.
నేల మీద
ఒక పొడవైన రేఖగా పడి
కొద్దిసేపు
నా పక్కన కూర్చుంటుంది.
నేను కదిలితే
అది కదులుతుంది.
నేను అలాగే ఉంటే
అది కూడా
అలాగే ఉంటుంది.
ఒక పిట్ట వచ్చి
కొమ్మ మీద వాలింది.
కొద్దిసేపు
తన రెక్కలను సర్దుకుంది.
తల తిప్పి
ఏదో దూరాన్ని చూసింది.
తర్వాత
ఆకాశంలో కరిగిపోయింది.
కొమ్మ
ఏమీ దాచుకోలేదు.
ఆకాశం
ఏమీ తిరిగి ఇవ్వలేదు.
పిట్ట వెళ్లిపోయిన చోట
ఒక చిన్న కదలిక మాత్రమే.
తర్వాత
అదీ లేదు.
ఎంత సహజంగా
వెళ్లిపోతుందో
ప్రకృతి.
మనిషి మాత్రం
వెళ్లిపోయిన ప్రతి దానికీ
ఒక పేరు పెడతాడు.
జ్ఞాపకం…
విడిపోవడం…
లోటు…
ఎదురుచూపు…
బహుశా
అందుకే మనిషి
తన గతాన్ని
చాలా కాలం మోస్తాడేమో!
కిటికీ చువ్వల మీద
దుమ్ము
దుమ్ము మీద
వెలుగు
వెలుగు మీద
నా చూపు
ఇంతే!
ఎన్నో రోజులుగా
ఈ దృశ్యం
మారడం లేదు.
మారుతోంది
చూస్తున్న
నా వయసే
చిన్నప్పుడు
కిటికీ బయట
ఏముందో తెలుసుకోవాలనుకునేవాడిని
కొత్త దారి ఎక్కడుంది?
కొత్త మనిషి ఎవరు?
కొత్త ప్రపంచం ఎలా ఉంటుంది?
కిటికీ
అప్పుడు నాకు
బయటికి వెళ్లే
ఒక రహస్య ద్వారం
ఇప్పుడు
అదే కిటికీ
నన్ను లోపలికి
చూసే ఓ అద్దమైంది
బయట
ప్రపంచం కదులుతోంది
లోపలేమో
నా జ్ఞాపకాలు
బయట
కొత్త ఉదయాలు
లోపలేమో
పాత సాయంత్రాలు
బయట
కొత్త ముఖాలు
లోపలేమో
మరచిపోలేని ముఖాలు
రెండింటి మధ్య
ఒక పలుచని అద్దం
ఆ అద్దం
ఎంత పారదర్శకమో
అంతే దూరం
ఒక ఆకు
గాలితో పాటు
లోపలికి వచ్చింది
నా పాదాల దగ్గర
నిశ్శబ్దంగా ఆగిపోయింది
దాన్ని
చేతిలోకి తీసుకున్నాను
నరాలు
ఇంకా అందంగానే ఉన్నాయి
చిన్నచిన్న రేఖలు
ఒక జీవితం
తనలో తాను
ఎన్ని దారులు వేసుకుందో
చూపించే పటం లాగా!
ఆ ఆకును చూస్తుంటే
చెట్టు గుర్తొచ్చింది
చెట్టు దూరంలో ఉంది
ఆ ఆకు
నా అరచేతిలో ఉంది
దూరం ఎప్పుడూ
అడుగులతోనే
కొలవడం కుదరదు
కొన్ని దూరాలు
కళ్ళ మధ్య ఉంటాయి
కొన్ని
మాటల మధ్య
కొన్ని
సంవత్సరాల మధ్య
కొన్ని
మనిషి తనలోనే
తనకు తాను
నిర్మించుకున్నవి
చెట్టుకు
ఆ ఆకు ఇప్పుడు లేదు
ఆకుకు
చెట్టు ఇప్పుడు దూరం
అయినా
ఆకు తనలో
చెట్టును మోస్తోంది
చెట్టు
తనలో
ఆ ఆకు మిగిలిన చోటును
మోస్తోంది
విడిపోవడం అంటే
అంతమైపోవడం కాదు
ఒకరి లోపల
మరొకరు
వేరే రూపంలో
మిగిలిపోవడం
ఆ ఆకును
తిరిగి కిటికీ బయట
వదిలేశాను
గాలి
దాన్ని కొద్దిదూరం
తీసుకెళ్లింది
తర్వాత
నా చూపు దాన్ని
వదిలేసింది
కొన్ని విషయాలు
మన చేతుల్లోంచి
వెళ్లిపోవడాన్ని చూస్తాం
కొన్ని
మన చూపుల నుంచి
వెళ్లిపోతాయి
మరికొన్ని
మనలోనే ఉండి
మనకు కనిపించవు
కిటికీ బయట
చెట్టు
ఋతువులను మారుస్తోంది
ఆకులు వస్తున్నాయి
ఆకులు రాలుతున్నాయి
కొమ్మలు
ఒంటరిగా నిలుస్తున్నాయి
మళ్లీ
పచ్చదనం చేరుతోంది
చెట్టు
ఏ ఋతువునీ
తన చివరి ఋతువుగా
చూడదు
మనిషి మాత్రం
ప్రతి విడిపోవడాన్నీ
చివరిదిగానే
భయపడతాడు
అందుకే
జ్ఞాపకాలను
పుస్తకాల మధ్య దాచుకుంటాడు
పాత ఉత్తరాల్లో
మడతపెడతాడు
ఫొటోల వెనుక
తేదీలు రాస్తాడు
వస్తువులకు
మనుషుల పేర్లు పెడతాడు
ఒక కప్పును
ఒక ఉదయంగా గుర్తుపెట్టుకుంటాడు
ఒక పాటను
ఒక మనిషిగా గుర్తుపెట్టుకుంటాడు
ఒక తలుపు చప్పుడిని
ఒక కాలంగా గుర్తుపెట్టుకుంటాడు
కిటికీ మాత్రం
ఏమీ దాచుకోదు
అది
చూసినదాన్ని
చూసినట్టే ఉంచుతుంది
ఎవరొచ్చారు
ఎవరు వెళ్లారు
ఎవరు నిలబడ్డారు
ఎవరు తిరిగి చూడలేదు
అన్నీ
దాని అద్దంలోకి వచ్చి
తిరిగి బయటికి వెళ్లిపోయాయి
ఒక రోజు
నేను కూడా
ఈ కిటికీ బయట
ఒక దృశ్యంగా మాత్రమే
మిగిలిపోవచ్చు
ఈ కుర్చీ
నా బరువును గుర్తుపెట్టుకోవచ్చు
ఈ గది
నా స్వరాన్ని గుర్తుపెట్టుకోవచ్చు
ఈ చెట్టు
నా చూపు
ఎన్ని సాయంత్రాలు
తన మీద నిలిచిందో
తెలియకపోయినా
తన ఆకుల కదలికలో
ఏదో ఒకటి దాచుకోవచ్చు
అది జ్ఞాపకమా?
లేక
మనిషి వెళ్లిపోయిన తర్వాత
వస్తువులలో మిగిలే
అతని అర్థమా?
నాకు తెలియదు
కిటికీ బయట
ఒక మేఘం వచ్చింది
చెట్టు మీద
నీడ వేసింది
కొద్దిసేపటికి
మేఘం వెళ్లిపోయింది
నీడ కూడా వెళ్లిపోయింది
చెట్టు
అదే చోట ఉంది
అప్పుడు
ఒక చిన్న విషయం
నాలో కదిలింది
మన మీద పడే
ప్రతి నీడ
మనదే కాదు
కొన్ని
వెళ్లిపోతున్న మేఘాలవి
కొన్ని
గడిచిపోయిన కాలానివి
కొన్ని
మనమే మోసుకొచ్చినవీ
కిటికీ అద్దంలో
సాయంత్రం నెమ్మదిగా
రంగు మార్చుకుంది
నా ముఖం
బయటి దృశ్యంతో
కలిసిపోయింది
చెట్టు
నా ముఖం మీద కనిపించింది
నా ముఖం
చెట్టు మీద కనిపించింది
లోపల
బయటను చూసే నేను
బయట
లోపలిని చూసే నా ప్రతిబింబం
ఇద్దరి మధ్య
ఒక అద్దం
అప్పుడు
ఎవరు నిజమో
నాకు తెలియలేదు
కనిపించేది
ఎప్పుడూ సంపూర్ణమైన నిజం కాదు
మనిషి తనను తాను
చూసుకున్నప్పుడు కూడా
అతని వెనుక
అతని గతం నిలబడే ఉంటుంది
నా కళ్ల వెనుక
ఎన్నో సంవత్సరాలు
నా నిశ్శబ్దం వెనుక
ఎన్నో స్వరాలు
నా ముఖం వెనుక
ఎన్నో ముఖాలు
నా ఒక్క జీవితంలో
ఎన్ని జీవితాలు
నాతో పాటు నడిచాయో
లెక్కపెట్టలేను
సాయంత్రం
కిటికీని
నెమ్మదిగా మూసుకున్నాను
గాలి
ఒక్క క్షణం
తిరిగి చూసినట్టైంది
చెట్టు
అద్దం అవతల
నిలిచిపోయింది
పిట్టలు
ఎక్కడికో వెళ్లిపోయాయి
వెలుగు
నేల మీద నుంచి
నెమ్మదిగా వెనక్కి వెళ్లింది
గది
చీకటిగా మారలేదు
నా చూపు
లోపలికి తిరిగింది
అక్కడ
మరో కిటికీ ఉంది
ఎప్పటి నుంచో
తెరిచే ఉన్న కిటికీ
దాని అవతల
బయటి ప్రపంచం లేదు
నా బాల్యం ఉంది
పరిగెత్తిన ఒక దారి ఉంది
తిరిగి చూడని కొన్ని అడుగులు ఉన్నాయి
ఎదురుచూసిన కొన్ని గుమ్మాలు ఉన్నాయి
చదవని కొన్ని ఉత్తరాలు ఉన్నాయి
మూసిన కొన్ని తలుపులు ఉన్నాయి
దూరమైన కొన్ని నీడలు ఉన్నాయి
నాకు తెలియకుండా
నాలోనే పెరిగిన
కొన్ని నిశ్శబ్దాలు ఉన్నాయి
వాటి మధ్య
నేను ఉన్నాను
ఎప్పటినుంచో
నన్ను నేను
చూస్తూ ఉన్నాను
కిటికీ బయట
చెట్టు నిశ్శబ్దంగా ఉంది
కిటికీ లోపల
నేను నిశ్శబ్దంగా ఉన్నాను
ఇద్దరి మధ్య
ఇక గాలి లేదు
వెలుగు లేదు
దూరం లేదు
మిగిలింది
ఒక చూపు
బయట ఉన్న ప్రపంచాన్ని
చూసినంతకాలం
నేను ప్రపంచాన్ని చూశాను
కిటికీ మూసుకున్న తర్వాత
మొదటిసారి
నా లోపల
తెరిచి ఉన్న కిటికీని చూశాను
ఆ కిటికీ అవతల
ఎవరూ లేరు
నాలో మిగిలిన నేనే ఉన్నాను
దార్ల వెంకటేశ్వరరావు 12.8.2026
కామెంట్‌లు లేవు:
కామెంట్‌ను పోస్ట్ చేయండి