నాలో మిగిలిన నేను
(దీర్ఘ కావ్యం)
5. మడతలు
ఒక పాత పుస్తకం తెరిచాను.
పేజీల మధ్య
ఎండిపోయిన ఒక ఆకు.
ఆ ఆకును
వేళ్లతో తాకలేదు.
అది విరిగిపోతుందనే కాదు—
దాని నిశ్శబ్దం
చెదిరిపోతుందేమో.
ఎప్పుడో
ఎవరో పెట్టిన ఆకు అది.
పుస్తకం మూసుకున్న రోజే
దాని ఋతువు కూడా
మూసుకుపోయిందేమో.
ఆకుపచ్చగా ఉన్న రోజుల్ని
అది గుర్తుపెట్టుకుందో లేదో
తెలియదు.
నేను మాత్రం
దాన్ని చూసిన క్షణంలో
ఒక వేసవి సాయంత్రాన్ని గుర్తుపట్టాను.
ఆ సాయంత్రం
ఎవరి నవ్వు వినిపించిందో
ఇప్పుడు గుర్తులేదు.
ఎవరి కోసం
ఆ ఆకు పుస్తకంలోకి వచ్చిందో
అది కూడా తెలియదు.
జ్ఞాపకాలకు
పేర్లు అవసరం ఉండవు.
ఒక రంగు చాలు.
ఒక వాసన చాలు.
ఒక మడత చాలు.
పాత అలమారలో ఇంకా
నాఫ్తలీన్ వాసనే.
బట్టలు
వయసును ధరిస్తాయేమో.
వాసనలు
కాలాన్ని ధరిస్తాయి.
ఎప్పుడో వేసుకున్న
ఒక చొక్కా
ఇప్పటికీ మడతల్లో
నా భుజాల ఆకారాన్ని దాచుకుంది.
కాలం
బట్టల మీద పడిన ముడతలను
తీసుకెళ్లలేదు.
వాటిని మరింత లోతుగా చేసింది.
ఒక కప్పు.
పెదవుల వేడి
ఎప్పుడో వదిలిపోయింది.
చేతి ముద్ర మాత్రం
ఇంకా అంచునే ఉంది.
ఆ కప్పును
ఎత్తి చూశాను.
అందులో ఏమీ లేదు.
అయినా
ఒక ఉదయం
దాని అడుగున
మిగిలిపోయినట్టనిపించింది.
చెక్క బల్ల మీద
ఒక చిన్న వలయం.
కప్పు ఎన్నిసార్లు అక్కడ
కూర్చుందో
ఆ వలయానికి తెలుసు.
మనుషులు వెళ్లిపోయాక
వస్తువులు
వారి తరఫున
సాక్ష్యమిస్తాయేమో.
ఒక కలం.
సిరా ఎండిపోయింది.
వేళ్ల ఒత్తిడి
ఇంకా దానిమీదే ఉంది.
ఎన్ని వాక్యాలు
దాని గుండా నడిచాయో
దాని నల్లటి శరీరానికి తెలుసు.
కొన్ని అక్షరాలు
కాగితం మీదే మిగిలాయి.
కొన్ని
చేతి కదలికల్లోనే ఆగిపోయాయి.
రాయాలని అనుకున్న
ఒక వాక్యం
ఎప్పుడూ రాయబడకపోవడం కూడా
ఒక జ్ఞాపకమే.
బల్ల సొరుగులో
ఒక పాత రబ్బరు.
దాని మీద
ఎర్రబడిన వేళ్ల గుర్తులు.
తుడిచిన అక్షరాలు
కనిపించవు.
వాటిని తుడిచిన మనసు మాత్రం
ఎక్కడో మిగిలి ఉంటుంది.
చదవని ఒక ఉత్తరం.
మడతలే ముందు కనిపించాయి.
అక్షరాలు తర్వాత.
ఎవరికి రాసారో
చదవకముందే తెలిసినట్టుంది.
ఎవరి చేతుల నుంచి వచ్చిందో
కాగితానికే తెలిసినట్టుంది.
కొన్ని మాటలు
చేరేలోపే
పాతబడిపోతాయి.
కొన్ని మౌనాలు
ఇప్పటికీ
కొత్తగానే ఉన్నాయి.
ఉత్తరాన్ని
తెరిచి మళ్లీ మూసేశాను.
అక్షరాలను చదవడం కంటే
వాటి మధ్య ఉన్న ఖాళీలను
చూడాలనిపించింది.
అక్కడ
ఎవరూ రాయని మాటలు ఉన్నాయి.
ఎక్కడో ఒకచోట
సిరా కొద్దిగా చెదిరింది.
అది వర్షమా
కన్నీళ్లా
కాలమా
చెప్పలేకపోయింది ఆ కాగితం.
పాత వస్తువులన్నీ
తమలో ఒక ప్రశ్నను దాచుకుంటాయి.
వాటిని వదిలేసిన మనిషి
ఎక్కడికి వెళ్లాడు?
అతను మారిపోయాడా?
లేక
అతనిలోంచి ఏదో ఒకటి
ఇక్కడే మిగిలిపోయిందా?
గదిలోకి
సాయంత్రం నెమ్మదిగా వచ్చింది.
కిటికీ అద్దం మీద
చెట్ల నీడలు
మడతలు పడిన జ్ఞాపకాల్లా
కదిలాయి.
ఒక పాత ఫొటో
పుస్తకాల మధ్యనుంచి జారింది.
ముఖాలు ఉన్నాయి.
నవ్వులు ఉన్నాయి.
భుజాలకు భుజాలు తగిలించుకున్న
కొన్ని మనుషులు ఉన్నారు.
ఫొటోలో
అందరూ ఒకే వయసులో ఉన్నారు.
బయట
కాలం మాత్రం
ఎవరినీ ఒకే వయసులో ఉంచలేదు.
ఆ ఫొటోను
చేతిలో పట్టుకుని
చాలాసేపు చూశాను.
అందులోని ఒక మనిషి
నా వైపు చూస్తున్నాడు.
అతని కళ్లలో
నాకు తెలియని ఒక నమ్మకం.
అతను
నేనేనా?
లేక
నేను అతనిలోంచి
నెమ్మదిగా బయటికి వచ్చిన
మరో మనిషినా?
జవాబు
ఫొటో వెనుక లేదు.
అక్కడ
ఒక తేదీ మాత్రమే ఉంది.
తేదీలు
జీవితాన్ని కొలవగలవు.
జీవించిన క్షణాన్ని
కొలవలేవు.
గోడకు వేలాడుతున్న గడియారం
ఆగిపోయింది.
సూది
ఒకే చోట నిలిచిపోయింది.
అది ఆగిన సమయమే
ఇంట్లో ఎవరో
చివరిసారి నవ్వి ఉండవచ్చు.
ఎవరో తలుపు మూసి ఉండవచ్చు.
ఎవరో
తిరిగి వస్తానని చెప్పి ఉండవచ్చు.
గడియారం మాత్రం
ఆ మాట దగ్గరే ఆగిపోయింది.
కాలం
అలా ఆగిపోదని నాకు తెలుసు.
మనిషి లోపల
ఒక చోట మాత్రం
కాలం ఎప్పుడో నిలిచిపోతుంది.
అక్కడి నుంచి
ఎన్ని సంవత్సరాలు గడిచినా
ఒక శబ్దం
అదే వయసులో వినిపిస్తుంది.
ఒక పిలుపు.
ఒక నవ్వు.
ఒక తలుపు చప్పుడు.
ఒక అడుగు.
నా పేరు
ఎవరో పిలిచినట్టైంది.
వెనక్కి తిరిగి చూశాను.
గాలి
తెరను మెల్లగా కదిలించింది.
ఇంట్లో
నేను ఒక్కడినే.
ఆ పిలుపు మాత్రం
ఇంకా
రెండు అడుగుల
దూరంలోనే ఉంది.
నేను చేతిని చాపలేదు.
అది
అక్కడే ఉండాలని అనిపించింది.
కొన్ని జ్ఞాపకాలను
తిరిగి తీసుకురావడం కంటే
వాటి దూరాన్ని కాపాడుకోవడమే
వాటికి ఇచ్చే చివరి గౌరవం.
తెరిచి ఉన్న పుస్తకాన్ని
మెల్లగా మూసేశాను.
ఆ ఆకు
మళ్లీ రెండు పేజీల మధ్య
చీకటిలోకి వెళ్లిపోయింది.
కప్పు
బల్ల మీదే ఉంది.
కలం
సిరా లేని చేతితో
ఇంకా ఏదో రాయడానికి సిద్ధంగా ఉంది.
ఉత్తరం
మళ్లీ తన మడతల్లోకి వెళ్లింది.
ఫొటో
పుస్తకాల మధ్య
ముఖాలను దాచుకుంది.
గడియారం
తన ఆగిపోయిన క్షణాన్ని
వదల్లేదు.
గది అంతా
వస్తువుల నిశ్శబ్దంతో నిండిపోయింది.
నేను
ఆ నిశ్శబ్దం మధ్య
కూర్చున్నాను.
అప్పుడు అర్థమైంది—
జ్ఞాపకం అంటే
గతాన్ని తిరిగి తెచ్చుకోవడం కాదు.
మనలోంచి వెళ్లిపోయిన
ఒక కాలం
తన మడతల్లో
మనల్ని మనమే
దాచుకుని ఉండటం.
మనిషి వయసు
ముఖం మీద మాత్రమే కనిపించదు.
అతను తాకకుండా వదిలిన
వస్తువుల మీద కనిపిస్తుంది.
తెరవకుండా ఉంచిన
ఉత్తరాల మీద కనిపిస్తుంది.
చదవకుండా మూసిన
పుస్తకాల మీద కనిపిస్తుంది.
చెప్పకుండా మిగిలిన
మాటల మధ్య కనిపిస్తుంది.
కొన్ని మడతలు
బట్టల్లో ఉంటాయి.
కొన్ని కాగితాల్లో.
కొన్ని జ్ఞాపకాల్లో.
కొన్ని మనిషి లోపల.
చేతితో విప్పలేని
ఆ చివరి మడతలోనే
ఎప్పుడో
నేను నన్ను నేను దాచుకున్నానేమో.
- దార్ల వెంకటేశ్వరరావు 9.8.2026
కామెంట్లు లేవు:
కామెంట్ను పోస్ట్ చేయండి