ఒక కవిత రాస్తే…!
ఒక కవిత రాస్తే
మట్టిలో మొలకెత్తిన విత్తనంలా రాయాలి,
చదివిన మనసులో
ఒక కొత్త ఆలోచన మొలకెత్తాలి!
ఒక కవిత రాస్తే
నదిలా ప్రవహించాలి,
దాహంతో ఉన్న హృదయాలకు
జీవితాన్ని అందించాలి!
ఒక కవిత రాస్తే
అమ్మ ఒడిలా ఉండాలి,
అలసిపోయిన మనసుకు
ఆత్మీయతను పంచాలి!
ఒక కవిత రాస్తే
గాయాన్ని తాకే వేళ్లలా ఉండాలి,
నొప్పిని గుర్తుచేస్తూనే
బతకడానికి బలాన్ని ఇవ్వాలి!
పదాలన్నీ పూలై పూయాలని లేదు,
వాక్యాలన్నీ వీణలై మోగాలని లేదు,
ఒక్క నిజం చాలు,
ఒక మనిషి ఆలోచనల దిశను మార్చడానికి!
కవితలో అలంకారాలు ఉండొచ్చు,
అనుభూతుల ఆకాశాలు విస్తరించొచ్చు,
అయితే ప్రతి అక్షరం వెనుక
ఒక జీవితం నిలబడి ఉండాలి!
చదివినప్పుడు
కళ్ళు చెమ్మగిల్లితే
అది అక్షరాల తడి,
చదివాక మనిషి మారితే
అది కవిత్వపు నడక!
కవిత కాగితంపై ముగిసినా
మనిషి హృదయంలో కొనసాగాలి,
పుస్తకం మూసుకున్నాక కూడా
జీవితాన్ని కొత్తగా తెరిచి చూపాలి!
అక్షరాలకు ప్రాణం పోసేది కలం కాదు,
ఆ అక్షరాల కోసం
లోలోపల జీవించిన అనుభవం!
అదే కవిత్వం…
కవి తనలో దాచుకున్న జీవితాన్ని
లోకానికి వెలుగుగా పంచే
అనుభూతుల అక్షరరూపం!!
- దార్ల వెంకటేశ్వరరావు, 18.10.2026
కామెంట్‌లు లేవు:
కామెంట్‌ను పోస్ట్ చేయండి