నాలో మిగిలిన నేను
(దీర్ఘ కావ్యం)
6. తలుపు
ప్రతి ఇంటికీ ఒక తలుపు.
ప్రతి మనసుకీ ఒక చప్పుడు.
నా తలుపు
ఎప్పటి నుంచో
నాలోనే ఉంది.
ఎన్నిసార్లు తెరిచానో గుర్తులేదు.
ఎన్నిసార్లు మూసుకున్నానో లెక్కలేదు.
తలుపు చప్పుడికి
ఒక వయసుంటుంది.
చిన్నప్పుడు
అది పరుగెత్తే కాళ్ల శబ్దం.
ఆ వయసులో
తలుపు అంటే బయటికి వెళ్లే దారి.
బయట అంటే తెలియని ప్రపంచం.
కొంచెం ఎదిగాక
తలుపు చప్పుడు
ఎదురుచూపుల శబ్దమైంది.
ఎవరో వస్తారని
చెవులు గుమ్మం వైపు తిరిగేవి.
ఒక అడుగు వినిపిస్తే
గుండె ముందుగా తలుపు తెరిచేది.
ఇప్పుడు
అది గాలి
నెమ్మదిగా లోపలికి వచ్చే శబ్దం
తెర కదిలినంత మాత్రమే.
వెలుగు
నేల మీదికి జారినంత మాత్రమే.
గది నిండా
ఎవరో కనిపించని మనిషి
నడిచినట్టుగా
ఒక మృదువైన అలికిడి.
ఒకప్పుడు
గుమ్మం దాటిన ప్రతి అడుగూ
కొత్తదనాన్ని తీసుకొచ్చేది.
ఇప్పుడు
అడుగులు
తమ ప్రతిధ్వనిని మాత్రమే తీసుకొస్తున్నాయి.
వెళ్లిపోయిన అడుగుల
చప్పుడు కూడాతలుపులకు గుర్తుంటుందేమో.
తలుపు గడియ ఇప్పటికీ అదే చోటుంది.
తిరిగింది మాత్రం నా చేయి.
మారింది మాత్రం ఆ స్పర్శ.
చిన్ననాటి చేతి వేళ్లు
గడియను పట్టుకున్నప్పుడు
అది ప్రపంచాన్ని తెరిచినట్టుండేది.
ఇప్పటి వేళ్లు
అదే గడియను తాకినప్పుడు
తెరుచుకునేది ఒక గది కాదు
ఒక కాలం.
గడియ చుట్టూ
చేతుల వయసు పేరుకుపోయింది.
ఎన్నో తొందరలు.
ఎన్నో నిరీక్షణలు.
ఎన్నో తిరిగివచ్చిన సాయంత్రాలు.
ఎన్నో వెళ్లిపోయిన ఉదయాలు.
కొన్ని రాకలు
ఇప్పటికీ
గుమ్మం దగ్గరే నిలిచిపోయాయి.
కొన్ని వెళ్లిపోవడాలు
ఇంకా
తలుపు చెక్కల్లోనే శ్వాసిస్తున్నాయి.
ఒకసారి
ఎవరో తలుపు మూసి వెళ్లారు
తలుపు మూసుకుంది.
ఇల్లు మాత్రం
ఆ చప్పుడిని
చాలా కాలం తెరిచే ఉంచింది
కొన్ని వీడ్కోళ్లు
తలుపు మూసుకున్న తర్వాతే
తమ అసలు అర్థాన్ని చెబుతాయి.
కొన్ని రాకలు
మనిషి వెళ్లిపోయిన తర్వాతే
గదిలో కనిపిస్తాయి.
ఒక కుర్చీపై మిగిలిన మడతలో.
ఒక గోడపై ఆగిపోయిన చూపులో.
ఒక గడియారం మధ్యలో నిలిచిపోయిన క్షణంలో.
ఈ మధ్య
తలుపు తెరవడం కంటే
వినడమే ఎక్కువైంది.
బయట ఎవ్వరూ లేరు.
లోపల
ఎవరో నెమ్మదిగా నడుస్తున్నారు.
ఆ అడుగుల లయనాకు తెలిసినట్టే ఉంది.
ఒకప్పుడు
ఈ గదులన్నీనన్ను గుర్తుపట్టేవి.
ఇప్పుడు
నేను వాటిని గుర్తుపట్టడానికి
కొంతసేపు నిలబడాలి.
గోడలపై
నా నీడల వయసు పెరిగింది.
నేలపై
నా అడుగుల దూరం మారింది.
కిటికీ దగ్గర
నేను నిలిచిన చోట వెలుగు మారిపోయింది.
తలుపు మాత్రం
అదే ప్రశ్నతో ఉంది
ఎక్కడికి?
నేను సమాధానం చెప్పలేదు.
ఇప్పుడు నాకు
వెళ్లాల్సిన దారి కంటే
తిరిగి రావాల్సిన చోటే ముఖ్యమైపోయింది.
నేనే
నా గుమ్మం దగ్గరకు వచ్చి నిలబడ్డానేమో.
బయట నుంచి
నన్ను నేను చూసుకున్నన్నట్టుంది.
లోపల
నన్ను ఎవరోఎదురుచూస్తున్నట్టుంది.
తలుపు మధ్యలో
ఒక పలుచని వెలుగు.
ఆ వెలుగులో నా చిన్ననాటి ముఖం.
దాని వెనుక యువకుడైన నేను.
మరో అడుగు లోపల
కుటుంబం కోసం పరుగెత్తిన నేను.
ఇంకొక గదిలో
పదాల కోసం వెతికిన నేను.
మరొక చీకటి మూలలో
ఎవరూ చూడని నా మౌనం.
అందరూ అక్కడే ఉన్నారు.
ఎవరూ నన్ను పిలవలేదు.
ఎవరూ నన్ను ఆపలేదు.
తలుపు వాళ్లందరి మధ్య
నిశ్శబ్దంగా నిలిచింది.
నేను
గడియపై చేయి పెట్టాను.
చెక్కలోంచి
ఒక వెచ్చదనం వచ్చింది.
అది
ఇంటి వెచ్చదనం కాదు.
ఎప్పుడో
నా చేతుల నుంచి
దానిలోకి వెళ్లిపోయిన నా జీవితం.
తలుపు
మెల్లగా తెరుచుకుంది.
లోపలికి వెళ్లింది నా శ్వాస.
నేను
ఇంకా గుమ్మం దగ్గరే నిలబడి ఉన్నాను.
ఆ క్షణంలో అర్థమైంది
తలుపులు
ఇళ్లను బయట నుంచి లోపలికి కలపవు.
మనిషిని
అతని గతంతో
అతని లోపలితో కలుపుతాయి.
కొన్ని తలుపులు
మనం తెరవము.
అవి
మన వయసు పెరిగినప్పుడు
మనలోనే తెరుచుకుంటాయి.
అప్పుడు
బయట ప్రపంచం అదే ఉంటుంది.
మారేది
గుమ్మం దాటే మనిషి మాత్రమే.
నేను
మరోసారి గడియను తాకాను.
ఈసారి
తలుపు తెరవడానికి కాదు.
లోపల ఉన్న నన్ను నేను వినడానికి.
అక్కడ
చాలా మెల్లగా
ఒక స్వరం వినిపించింది
“ఇంతకాలం ఎక్కడ ఉన్నావు?”
ఆ ప్రశ్నకు
నా దగ్గర ఏ జవాబూ లేదు.
నా దగ్గర ఉన్నది
ఒకే ఒక్క దీర్ఘ నిశ్శబ్దం.
ఆ నిశ్శబ్దాన్ని
రెండు చేతులతో పట్టుకుని
నేను మొదటిసారి
నా ఇంటి లోపలికి
అడుగు పెట్టాను.
తలుపు
నా వెనుక మూసుకోలేదు.
అది తెరిచే ఉంది.నాలో మిగిలిన నేను
(దీర్ఘ కావ్యం)
6. తలుపు
ప్రతి ఇంటికీ ఒక తలుపు.
ప్రతి మనసుకీ ఒక చప్పుడు.
నా తలుపు
ఎప్పటి నుంచో
నాలోనే ఉంది.
ఎన్నిసార్లు తెరిచానో గుర్తులేదు.
ఎన్నిసార్లు మూసుకున్నానో లెక్కలేదు.
తలుపు చప్పుడికి
ఒక వయసుంటుంది.
చిన్నప్పుడు
అది పరుగెత్తే కాళ్ల శబ్దం.
ఆ వయసులో
తలుపు అంటే బయటికి వెళ్లే దారి.
బయట అంటే తెలియని ప్రపంచం.
కొంచెం ఎదిగాక
తలుపు చప్పుడు
ఎదురుచూపుల శబ్దమైంది.
ఎవరో వస్తారని
చెవులు గుమ్మం వైపు తిరిగేవి.
ఒక అడుగు వినిపిస్తే
గుండె ముందుగా తలుపు తెరిచేది.
ఇప్పుడు
అది గాలి
నెమ్మదిగా లోపలికి వచ్చే శబ్దం
తెర కదిలినంత మాత్రమే.
వెలుగు
నేల మీదికి జారినంత మాత్రమే.
గది నిండా
ఎవరో కనిపించని మనిషి
నడిచినట్టుగా
ఒక మృదువైన అలికిడి.
ఒకప్పుడు
గుమ్మం దాటిన ప్రతి అడుగూ
కొత్తదనాన్ని తీసుకొచ్చేది.
ఇప్పుడు
అడుగులు
తమ ప్రతిధ్వనిని మాత్రమే తీసుకొస్తున్నాయి.
వెళ్లిపోయిన అడుగుల
చప్పుడు కూడాతలుపులకు గుర్తుంటుందేమో.
తలుపు గడియ ఇప్పటికీ అదే చోటుంది.
తిరిగింది మాత్రం నా చేయి.
మారింది మాత్రం ఆ స్పర్శ.
చిన్ననాటి చేతి వేళ్లు
గడియను పట్టుకున్నప్పుడు
అది ప్రపంచాన్ని తెరిచినట్టుండేది.
ఇప్పటి వేళ్లు
అదే గడియను తాకినప్పుడు
తెరుచుకునేది ఒక గది కాదు
ఒక కాలం.
గడియ చుట్టూ
చేతుల వయసు పేరుకుపోయింది.
ఎన్నో తొందరలు.
ఎన్నో నిరీక్షణలు.
ఎన్నో తిరిగివచ్చిన సాయంత్రాలు.
ఎన్నో వెళ్లిపోయిన ఉదయాలు.
కొన్ని రాకలు
ఇప్పటికీ
గుమ్మం దగ్గరే నిలిచిపోయాయి.
కొన్ని వెళ్లిపోవడాలు
ఇంకా
తలుపు చెక్కల్లోనే శ్వాసిస్తున్నాయి.
ఒకసారి
ఎవరో తలుపు మూసి వెళ్లారు
తలుపు మూసుకుంది.
ఇల్లు మాత్రం
ఆ చప్పుడిని
చాలా కాలం తెరిచే ఉంచింది
కొన్ని వీడ్కోళ్లు
తలుపు మూసుకున్న తర్వాతే
తమ అసలు అర్థాన్ని చెబుతాయి.
కొన్ని రాకలు
మనిషి వెళ్లిపోయిన తర్వాతే
గదిలో కనిపిస్తాయి.
ఒక కుర్చీపై మిగిలిన మడతలో.
ఒక గోడపై ఆగిపోయిన చూపులో.
ఒక గడియారం మధ్యలో నిలిచిపోయిన క్షణంలో.
ఈ మధ్య
తలుపు తెరవడం కంటే
వినడమే ఎక్కువైంది.
బయట ఎవ్వరూ లేరు.
లోపల
ఎవరో నెమ్మదిగా నడుస్తున్నారు.
ఆ అడుగుల లయనాకు తెలిసినట్టే ఉంది.
ఒకప్పుడు
ఈ గదులన్నీనన్ను గుర్తుపట్టేవి.
ఇప్పుడు
నేను వాటిని గుర్తుపట్టడానికి
కొంతసేపు నిలబడాలి.
గోడలపై
నా నీడల వయసు పెరిగింది.
నేలపై
నా అడుగుల దూరం మారింది.
కిటికీ దగ్గర
నేను నిలిచిన చోట వెలుగు మారిపోయింది.
తలుపు మాత్రం
అదే ప్రశ్నతో ఉంది
ఎక్కడికి?
నేను సమాధానం చెప్పలేదు.
ఇప్పుడు నాకు
వెళ్లాల్సిన దారి కంటే
తిరిగి రావాల్సిన చోటే ముఖ్యమైపోయింది.
నేనే
నా గుమ్మం దగ్గరకు వచ్చి నిలబడ్డానేమో.
బయట నుంచి
నన్ను నేను చూసుకున్నన్నట్టుంది.
లోపల
నన్ను ఎవరోఎదురుచూస్తున్నట్టుంది.
తలుపు మధ్యలో
ఒక పలుచని వెలుగు.
ఆ వెలుగులో నా చిన్ననాటి ముఖం.
దాని వెనుక యువకుడైన నేను.
మరో అడుగు లోపల
కుటుంబం కోసం పరుగెత్తిన నేను.
ఇంకొక గదిలో
పదాల కోసం వెతికిన నేను.
మరొక చీకటి మూలలో
ఎవరూ చూడని నా మౌనం.
అందరూ అక్కడే ఉన్నారు.
ఎవరూ నన్ను పిలవలేదు.
ఎవరూ నన్ను ఆపలేదు.
తలుపు వాళ్లందరి మధ్య
నిశ్శబ్దంగా నిలిచింది.
నేను
గడియపై చేయి పెట్టాను.
చెక్కలోంచి
ఒక వెచ్చదనం వచ్చింది.
అది
ఇంటి వెచ్చదనం కాదు.
ఎప్పుడో
నా చేతుల నుంచి
దానిలోకి వెళ్లిపోయిన నా జీవితం.
తలుపు
మెల్లగా తెరుచుకుంది.
లోపలికి వెళ్లింది నా శ్వాస.
నేను
ఇంకా గుమ్మం దగ్గరే నిలబడి ఉన్నాను.
ఆ క్షణంలో అర్థమైంది
తలుపులు
ఇళ్లను బయట నుంచి లోపలికి కలపవు.
మనిషిని
అతని గతంతో
అతని లోపలితో కలుపుతాయి.
కొన్ని తలుపులు
మనం తెరవము.
అవి
మన వయసు పెరిగినప్పుడు
మనలోనే తెరుచుకుంటాయి.
అప్పుడు
బయట ప్రపంచం అదే ఉంటుంది.
మారేది
గుమ్మం దాటే మనిషి మాత్రమే.
నేను
మరోసారి గడియను తాకాను.
ఈసారి
తలుపు తెరవడానికి కాదు.
లోపల ఉన్న నన్ను నేను వినడానికి.
అక్కడ
చాలా మెల్లగా
ఒక స్వరం వినిపించింది
“ఇంతకాలం ఎక్కడ ఉన్నావు?”
ఆ ప్రశ్నకు
నా దగ్గర ఏ జవాబూ లేదు.
నా దగ్గర ఉన్నది
ఒకే ఒక్క దీర్ఘ నిశ్శబ్దం.
ఆ నిశ్శబ్దాన్ని
రెండు చేతులతో పట్టుకుని
నేను మొదటిసారి
నా ఇంటి లోపలికి అడుగు పెట్టాను.
తలుపు
నా వెనుక మూసుకోలేదు.
అది తెరిచే ఉంది.
ఇక
బయటికి వెళ్లాల్సిన మనిషి నేను కాదు.
లోపల మిగిలిపోయిన
నన్ను కలవాల్సిన మనిషిని!
దార్ల వెంకటేశ్వరరావు 10.8.2026
ఇక
బయటికి వెళ్లాల్సిన మనిషి నేను కాదు.
లోపల మిగిలిపోయిన
నన్ను కలవాల్సిన మనిషిని!
దార్ల వెంకటేశ్వరరావు 10.8.2026
కామెంట్లు లేవు:
కామెంట్ను పోస్ట్ చేయండి