నాలో మిగిలిన నేను
(దీర్ఘ కావ్యం)
5. ఒక ఋతువు
కొన్ని రోజులు
మనిషి బయట ఏమీ కోల్పోడు.
అయినా
లోపల ఏదో ఒకటి
నెమ్మదిగా ఖాళీ అవుతుంది.
చేతిలో ఉన్న గడియారం
సమయాన్ని చూపిస్తూనే ఉంటుంది,
మనసులో మాత్రం
ఒక గంట
ఎప్పుడో ఆగిపోయి ఉంటుంది.
పాత ఇంటి మేడ మీద
ఎండిపోయిన తులసి కుండీ ఉంది.
నీళ్లు పోయడం మానేశారని కాదు,
ఎంత పోసినా
దాని ఆకులు
మునుపటి పచ్చదనాన్ని
గుర్తు చేసుకోలేకపోతున్నాయి.
మన సంబంధాలూ
అలాగే ఉంటాయేమో!
మనిషి ఎదురుగా ఉంటాడు,
అతని కళ్లలో
మన కోసం స్థలం ఉండదు.
మాటలు ఉంటాయి,
వాటి వెనుక మనసు ఉండదు.
చిరునవ్వు ఉంటుంది,
దాని లోపలఎవరూ నివసించరు.
కొన్నిసార్లు
మనమే మనకుఅతిథులమైపోతాం.
అద్దం ముందు నిలబడితే
ముఖం కనిపిస్తుంది,
ఆ ముఖం వెనుక
ఎన్నో సంవత్సరాలుగా
ఎవరో తలుపు తడుతున్నారు.
తీయడానికి
చేతులు ముందుకు రావు.
తలుపు తెరిస్తే
బయట ఎవరో కాదు,
మనమే
మనల్ని కలుసుకోవాల్సి వస్తుంది.
అది అంత సులభమైన
సమావేశం కాదు.
అక్కడ
మన తప్పులకు ఇతరుల పేర్లు పెట్టలేం.
మన మౌనానికి కాలాన్ని నిందించలేం.
మన దూరాలకు
ప్రపంచాన్ని కారణం చేయలేం
కొన్ని రాత్రులు నిద్ర రావడం లేదు
చీకటి వల్ల కాదు
లోపల
ఎప్పుడో రాలిపోయిన
ఒక ఆకు
ఇంకా నేలను వెతుకుతూనే ఉంది.
ఉదయం
కిటికీ మీదఒక పిట్ట వాలుతుంది.
అదిఏమీ అడగదు.
కొద్దిసేపులోపలికి చూస్తుంది.
తర్వాతఎగిరిపోతుంది.
అది వెళ్లిపోయిన తర్వాత
నాకు అర్థమవుతుంది
ఇల్లు ఖాళీ కాలేదు.
నేనే నాలోంచి
కొంచెం కొంచెంగా
బయటికి వెళ్లిపోయాను.
ఇప్పుడు
తిరిగి రావడం దారి కోసం కాదు,
నాలో
ఇంకా మిగిలి ఉన్న
ఆ చిన్న వెలుగు కోసమే వెతుకుతున్నాను.
దార్ల వెంకటేశ్వరరావు 8.8.2026
కామెంట్లు లేవు:
కామెంట్ను పోస్ట్ చేయండి