నిశ్శబ్దపు గాయం

 నిశ్శబ్దపు గాయం

నిన్నటిదాకా నవ్వుల పూలగుత్తిలా ఉన్న ఇల్లు

క్షణంలో ఒక శ్మశాన నిశ్శబ్దాన్ని తొడుక్కుంటుంది.

ప్రాణం విడిచిన దేహం ముందు

బంధాలన్నీ కట్టలు తెంచుకుని ఏడుస్తుంటే,

మరణం... తన బీభత్సాన్ని గది మూలల్లో దాచి

వికృతంగా నవ్వుకుంటుంది.

కాలం నిలిచిపోయినట్టు ఉంటుంది...

గోడ గడియారం ముల్లు గుండె చప్పుడులా భారంగా మారుతుంది.

ప్రేమించిన మనిషి ఇక లేరనే నిజాన్ని

అంగీకరించలేక... ఆరు ఆడుగుల శూన్యం వైపు చూస్తూ

కళ్ళు కన్నీళ్ల నదులవుతాయి.

కానీ...

మరణం సృష్టించిన బీభత్సం ఎంతటిదైనా,

జీవితం అంత తేలిగ్గా ఆగిపోదు.

రోజులు గడుస్తుంటాయి... గాయాలు మానిపోవు కానీ,

వాటితోనే జీవించడం అలవాటవుతుంది.

ఆరిపోయిన దీపం స్థానంలో మళ్లీ వెలుగును వెతుక్కుంటూ,

గుండెల్లో మోస్తున్న బరువునే నిశ్శబ్దంగా మోస్తూ,

తదనంతర జీవితం...

మళ్లీ అడుగులు వేయడం మొదలుపెడుతుంది.

ఎందుకంటే, మరణం ఒక ముగింపు మాత్రమే...

బ్రతికున్న వారికి జీవితం ఒక నిరంతర ప్రయాణం!

దార్ల వెంకటేశ్వరరావు ,28.5.2026

…

The Wound of Silence

A house that, until yesterday,

was a bunch of laughter

suddenly clothes itself

in the silence of a graveyard.

Before a lifeless body,

as every bond breaks loose in tears,

Death hides its devastation

in the corners of the room

and smiles with a cruel grin.

Time seems to stand still.

The hands of the wall clock

grow heavy,

beating like the burdened pulse of a heart.

Unable to accept

the truth that a beloved person is no more,

eyes turn into rivers of grief,

staring into the six-foot emptiness ahead.

And yet...

No matter how terrible

the destruction wrought by death,

life does not stop so easily.

Days pass.

The wounds do not heal completely,

but one gradually learns

to live with them.

Searching once again for light

where a lamp has gone out,

carrying silently

the weight lodged deep within the heart,

the life that follows loss

slowly begins to take steps forward again.

For death is only an ending—

but for those

 who remain alive,

life is an unending journey.

— Darla Venkateswara Rao

28.5.2026