మహా ఇంధనం

 

మహా ఇంధనం

రాత్రి చివరలో
ఒక చుక్క వెలుగు పుడుతుంది
దానిలో
ఎంత చీకటి కాలిపోయిందో
ఎవరూ అడగరు.

గట్టిపడిన అరచేతుల్లో
వెలుగు గింజలు దాగుంటాయి
వాటిని నేలలో నాటితే
గోపురాలు మొలుస్తాయి.

నగరం నిద్రపోతుంది
కానీ
ఎక్కడో ఒక గుండె
ఇంకా మెలకువలోనే ఉంటుంది
గడియారం ముల్లుల్ని తోసుకుంటూ.

రాతి మౌనం విరిగిన చోట
ఒక రూపం నిలుస్తుంది
ఆ రూపం అందం కాదు
గాయాల జ్ఞాపకం.

గాలి పరిమళిస్తుంది
ఏ చెట్టు తనను తాను
ఎంతగా తుడిచుకుందో
ఆ వాసన చెబుతుంది.

నదులు ఎక్కడికో పారిపోతాయి
వాటిలో
ఎంత కొండ కరిగిందో
నీరు మాత్రమే తెలుసుకుంటుంది.

అలాగే
నా లోపల ఏదో
నెమ్మదిగా అరిగిపోతూ
ఈ వెలుగులన్నింటికీ
ఆధారం అవుతోంది.

ఈ రోజు
ఎవరూ పిలవకపోయినా
నా నీడ ముందుకు వచ్చి నిలుస్తుంది
నిశ్శబ్దంగా…

“ఇదంతా
ఎక్కడి నుంచి వెలిగిందో
గుర్తుందా?” 

– దార్ల వెంకటేశ్వరరావు 1.5.2026